فرهاد حسن‌زاده

ما هم روزی روزگاری

روزی روزگاری نشر چشمه کتاب‌هایی چاپ کرد که جالب بود. در این کتاب‌ها از نویسندگان سرشناس دنیا داستان‌هایی کوتاه چاپ شده بود و نویسنده در یادداشتی توضیح داده بود که پشت پرده این داستان چیست. ویژگی این داستان این بود که به نحوی به دوران کودکی یا نوجوانی نویسنده برمی‌گشت و نویسنده توضیح می‌داد چه‌قدر از واقعیت بهره برده و چه سهمی از خیال به داستانش داده، به این وسیله نقبی هم به دوران کودکی‌اش می‌زد و در کنار این بازگشت به گذشته عکسی هم از آن دوران می‌توانستی ببینی.

بر اساس همین الگوی جالب رضی هیرمند و علی خزایی‌فر نمونه‌ی ایرانی این کتاب را آماده و به وسیله نشر چشمه منتشر کرده‌اند. نویسنده‌هایی همچون هوشنگ مرادی کرمانی، جمشید خانیان، شمس لنگرودی، احمد پوری، مصطفی رحماندوست، افسانه شعبان‌نژاد، محمدرضا شمس و دیگرانی از جمله «من» داستانی داریم و داستان آن داستان را در کنار عکسی از کودکی و نوجوانی گذاشته‌ایم.

کفش‌های نو

معنی انتظار را نمی‌فهمند

و ایستادن

و خیره شدن به خط افق

کفش‌های نو

هنوز از راه نرسیده

می‌خواهند پا درمیانی کنند

بین من و خودم.

دیروز خیلی‌ها تولدم را تبریک گفتند. بگذریم که من هنوز نفهمیدم چرا تولد کسی را به خودش تبریک می‌گویند در حالی که هیچ کس با اراده‌ی خودش متولد نمی‌شود. شاید بهتر باشد این تبریک را به پدر و مادر فرد مزبور و مشکوک گفت. به هر حال دیروز دو بار غافلگیر شدم. اولش هنگامی بود که دختری مهربان و محجوب به نام هستی همراه پدرش به محل کارم آمد، شیرینی تولد برایمان آورد و با هم عکس گرفتیم و گپ زدیم و دقایقی در کنار هم بودیم و باز هم گپ زدیم. ناگفته نماند که هستی با این که کلاس پنجم است خودش برای خودش داستان نویسی کاشف است و پدرش هم شاعری عاشق.

غافلگیری دوم جشن تولدی ساده بود که همسرم به خاطر پنجاه سالگی‌ام تدارک دیده بود و تعدادی از دوستان نویسنده و هنرمند را دعوت کرده بود. جشنی که بیشتر ارمغانش برای من دلتنگی بود تا شادی.

دوستان دیگری هم از طریق فیس بوک و پیامک تولد را تبریک گفتند. از این عزیزان که نمی‌گذارند احساس تنهایی کنی و خودت را به خودت یادآوری می‌کنند هم ممنون هستم.

عمر من در برابر عمر جهان هستی کمتر از عمر یک نوزاد است. این پنجاه سال پر از خیلی است. خیلی آدم ، خیلی اتفاق خوب، خیلی اتفاق بد، خیلی تجربه، خیلی دوست، خیلی قصه، خیلی شعر و خیلی خیلی‌های دیگر. نمی‌دام چند سال دیگر هستم اما دوست دارم در این سال‌های پیش رو، فرصت داشته باشم که باز هم با عشق بنویسم و... همین.

خاطره‌ی هستی را می‌توانید در ادامه بخوانید

مدادم

جوانه زده امسال

مثل گندم

مثل ماش

کنار سفره‌ی هفت سین

تو هم بودی ای کاش!

خبرگزاری مهر در یک نظرسنجی از کاربران خود، برترین آثار داستانی سال 1390 در قالب رمان را با نظر مخاطبان معرفی می‌کند. برای این منظور کاربران مهر می‌توانند با ارسال پیامک به شماره 30001397 در این نظرسنجی شرکت کنند.

رمان هستی هم جزو کاندیداهای این خبرگزاری است. برای آگاهی از شیوه‌ی این نظرسنجی این جا را کلیک کنید.

خودکشی با سلاح گرم عجب کلاسی دارد. عینهو فیلم‌ها، درِ کشو را باز می‌کنی، دست لرزانت را جلو می‌بری و اسلحه را برمی‌داری. بعد فلاش بک به گذشته. و این جمله به شکل نریشن تو سرت خوانده می‌شود. در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره... معرکه است.

اگر تفنگ داشتم، اول خودم را می‌کشتم، بعد دختر عموی نامردم را سوراخ سوارخ می‌کردم. شاید هم برعکس، اول خودم را سوراخ سوراخ می‌کردم، بعد او را می‌کشتم. اما حیف که نه تفنگ دارم و نه پول برای خرید یک سلاح گرم. پس چه باید کرد؟ از بس با خودم گلاویز شدم، بدنم کوفته شده. داشتم فکر می‌کردم برای خلاصی از این زندگی نکبتی هیچ راه حل طبیعی و ساده‌ای وجود ندارد؟ یک راه حل صددرصد تضمینی، بدون درد و خونریزی و در عین حال با کلاس. کتاب دخترعمو روی میز بود، ولی نمی‌خواستم از او کمک بگیرم؛ نامرد خبر داشت کتاب بهترین راهنما و راهگشای من در زندگی است، برای همین آن را فرستاده بود. یک بار دیگر به جلدش نگاه کردم. اسمش وسوسه برانگیز بود: «خودکشی آسان یا صد و یک راه برای رسیدن به خوشبختی در جهان پس از مرگ». این کتاب به صد و هفت زبان زندة دنیا ترجمه شده و تا کنون بیش از هفتاد میلیون نسخه از آن به فروش رسیده است. اتفاقی که هرگز برای «بوف کور» صادق هدایت نیفتاد.

اتاق سرد بود. كامپيوتر با صداي يكنواخت فن روشن بود. شنلي روي شانه‌هايش انداخت و كليك كرد.

نوك قله‌ها برف بود و دشت گل‌هاي شقايق داشت، بعدي؛

دامنه‌هاي سرسبز، بعدي؛

چكيدن آب از نوك قنديل يخي، بعدي؛

بنفشه‌هاي تازه در صندوق چوبي، بعدي؛

سرخي فسفري ماهي‌هاي تنگ بلور، بعدي؛

دهانه‌ي غاري شبيه عدد پنج و پر از علف‌هاي نورس، بعدي؛

بازتاب آفتاب از سطح درياچه كه يخ زده بود، بعدي...

هر چه كليك كرد عكس بعدي نيامد. توي صفحه كليد «ها» كرد، «ها» كرد، «ها» كرد. راه افتاد. عكس بعدي مردي سياه چهره بود، داريه به دست با خنده‌اي پر از عطر بهار.