پنج شنبه مارس 23 , 2017
image image image image image image

norooz96

چرا قهری؟

چرا اصلا نمی خندی؟

چرا مثل مسافرها

چمدان لبانت را به روی خنده می بندی؟ 

 چرا پرتی؟

چرا چیزی نمی گویی؟

چرا مثل چراغ کوچه خاموشی؟

صدایت در نمی آید

صدایی را نمی جویی؟

چرا خوابی؟

چرا چیزی نمی بینی؟(مگر کوری؟)

هوا خوب است و گردش هم صفا دارد.

چرا از بازی و پارک وشنا دوری؟

چرا چیزی؟

چرا چیزی نمی چیزی؟

رها کن فکرهای بی خود و برخیز

بزن قهقه، بزن بشکن، بخور دیزی.

 

 ×از کتاب «خنده به شرط قلقلک»/ نشر پیدایش / تصويرگري اين شعر را هنرمند جوان حسين پاكروان انجام داده است. از او متشكرم.

شدی غرّان چرا ای ساعت من؟

نمی‌دانی مگر تو عادت من؟

ندارم حال تا برخیزم از جا

صدایت را نبر این‌قدر بالا

توی خوابم سوار بنز بودم

دهان‌ها باز از «تِیک‌آف» و دودم

مثل صدای مجنون

که خیلی هست داغون

اما به گوش لیلی

نمی‌شه بهتر از اون

 

روی مخم راه می‌ره

بوقت عین تریلی

خیلی قشنگه اما

فقط به گوش لیلی

عكس تو در كيف پولم حك شده

لحظه ديدار توست

پس چرا صداي قلبم مثل يك تنبك شده!

 

 

چرا قهری؟

چرا اصلا نمی خندی؟

چرا مثل مسافرها

چمدان لبانت را به روی خنده می بندی؟ 

كفش‌هايم بي‌نهايت خسته‌اند

راه رفتن را به رويم بسته‌اند 

 

من به فكر كوه و دشت و جنگلم

مي‌كشد خميازه كفش تنبلم

گروه سنی

گشتن

language

دیدارها

امروز : 707
دیروز :1419
هفته :4298
ماه :32104
مجموع :462463

افراد آنلاین :

1
Online

پنج شنبه, 03 فروردين 1396 12:36

خرید اینترنتی کتاب‌ها

image image image image image image image image image
با بچه‌های کانون رشت. زمستان ۱۳۹۳
دبیرستانی در آبادان. دی ۱۳۹۵
کانون پرورش فکری. تهران. آبان ۱۳۹۴
مدرسه‌ای در تهران. فروردین ۱۳۹۵
کتابفروشی. تهران. فروردین ۱۳۹۵
کانون پرورش فکری. پارچین. بهار ۱۳۹۴
با بچه‌های کانون یزدـ آبان ۱۳۹۴
با بچه‌های کانون یزد- آبان ۱۳۹۴
با بچه‌های کانون بندرعباس ـ آبان ۱۳۹۴